مردِ مُقِلْحال را به وقتِ گفتار، اگر خود دُرّ چکاند، بسیارگوی شِمُرند و فضایل و رذایلِ او را مُنْکَر دانند و اگر وقتی مروّتی به کار دارد، بادْدستش خوانند و اگر امتناعی نماید، بخیل و اگر مراعاتی نماید، سپاس ندارند و اگر مُواساتی ورزد، مقبول نیفتد. اگر حلیم بود، به بددلی منسوب شود و اگر تَجاسُر کند، ب...

شاید به آدمهایی برخورد کرده باشید که از خودشون هویتی ندارند. تمام هدفشون از زندگی، ایفای «نقشی» است که دیگران بهشون القا میکنند. فقط به دهان دیگران خیره میشن و منتظرند تا دیگران بهش بگن «چه کسی باش». سنگ بنای زندگیشون بر اساس حرف دیگران پایهگذاری شده. «قالب فکری» این آدمها توسط دیگران شکل گرفته و در...

یه روز یه بنده خدایی میره پیش ویل دورانت و بهش میگه: «میخوام خودکشی کنم. یه دلیل بیار که من خودمو نکشم». ویل دورانت آچمز میشه. به اون بنده خدا میگه: «چند روز خودتو نکش من برم از رفقام بپرسم که چرا تا حالا خودشون رو نکشتند. بعد میام بهت میگم». باری... ویل به صد نفر از بزرگان همعصر خودش نامه می نویسه ...

«ادوارد برنایز» رو همه دنیا میشناسند به جز هشتادوهفت میلیون ایرانی که به هیچ قیمتی حاضر نیستند سر مبارکشون رو از ماتحت سلبریتیهای بیمایه بیرون بکشند تا در هوای تفکر، نفسی تازه کنند.باری... ادوارد برنایز که در 103 سالگی جوونمرگ شد، نوه دختری زیگموند فروید و ملقب به «مرد نامرئی افکار عمومی» بود. ایشون...

یادداشتی بر فیلم جنگ جهانی سوم (بدون اسپویل)نمیدونم توی ذهن هومن سیدی، فیلم «جنگ جهانی سوم»، چه جوری دکوپاژ شده بود ولی آنچه روی پرده نقرهای به نمایش دراومد، به لحاظ فرم، چندان چنگی به دل نمیزنه. شاید تمرکز روی کانسپت، باعث شده که فرم، فراموش بشه. به ویژه استفاده بیش از حد از نماهای بسته و مدیوم شات...

به وقت آذر 1401 پس از قریب شانزده سال، سرانجام، دانشنامه زندان سیاسی دوره پهلوی در دو جلد (حدود هزار صفحه) منتشر شد. شصت نویسنده (از جمله اینجانب) از شصت نقطه ایران، طی ده سال، نگارش مداخل این دانشنامه رو برعهده داشتند. چهار سال، درگیر کارشناسی و ویرایش بودیم و دو سال گذشته هم منتظر چاپ و توزیع کتاب...

شهریور سال 91 یعنی دقیقا ده سال پیش یه پستی گذاشتم به اسم دانلود آهنگ تکیده با صدای صادق. بعد از ده سال، در کمال ناباوری، خواننده این آهنگ، زیر پست اینجانب، کامنت محبت آمیزی گذاشت و خوشبختانه موفق شدم با این هنرمند گرامی ارتباط برقرار کنم. صادق خان، آهنگساز آهنگ «تکیده» رو «محمدجواد ضرابیان» معرفی ک...

طی یک ماه گذشته، دو بار با تور سفر کردم. سفر اول تور یکروزه به قزوین بود و  سفر دوم تور سه روزه به سرعین. و اما قزوین:من نمیدونم چهار تا خشت خرابه و گنبد و مناره، دقیقاً کدوم قسمت از خلاء ذهنی و روانی ما رو پر می کنه که مردم پس از دیدنش، انگشتِ حیرت به ماتحتِ هیبت می گیرند؟ قزوین که زمانی پایتخت پاد...

خدا نصیب گرگ بیابون نکنه. «تور گردشگری قشم» یکی از بزرگترین کلاهبرداری های قرن معاصره. شما رو می برند توی بیابونی وسط دریا که نه آب دارد، نه آبادانی، نه گلبانگ مسلمانی. مثلا شما رو می برند «دره ستارگان» یا «چاهکوه» که شامل چند تا تپه نریده است که بر اثر باد و بارون، مثل پنیر هلندی، سوراخ سوراخ شده. ...

بین عالِم و عالِمنما مرز باریکی وجود داره. مثلا همین امت همیشه در صحنه رو در نظر بگیرید. امان از روزی که چرچیلِ درونِ ما بیدار شه؛ از بام تا شام، مسائل سیاسی جهان رو به زعم خودمون، چنان تفسیر میکنیم که نوام جامسکی هم به گرد پامون نمیرسه. درحالیکه حتی یک کتاب از اوین تافلر هم توی خونه مون پیدا نمیشه....

ملکمحمد مسعودی از خوانندگان موسیقی سنتی دهه هفتاد، یه آلبومی داره به اسم «خیال خوبان» در مایه افشاری و اصفهان. توی این آلبوم، ملک مسعودی، یک غزل بسیار ناب و نایاب از مهدی الهی قمشه ای در آواز بیات اصفهان میخونه که با شنیدنش، مرغای زمین و آسمون، هق هق کنان، به سمت هیچ، کوچ می کنند. هر چی توی اینترنت ...

بیست و چهارم مرداد 1354 فیلمی به روی پرده سینماهای هندوستان رفت که برای تماشای آن، دو برابر جمعیت آن زمانِ ایران، بلیت فروخته شد؛ فیلم «شعله» به کارگردانی رامش سیپی و با نقش آفرینی آمیتاب باچان، درمندرا، هما مالینی و امجدخان. فکر کنم قاطبه ایرانیان دست کم یک بار «شعله» رو دیدهاند و هنوز هم بعضی از ت...

یا ایها الذین مهاجرون من الایران الی الترکیه! حتما قصه چاله و چاه یادتون هست. مهاجرت از ایران به ترکیه، دقیقا مثل مهاجرت دختر از منزل پدر به منزل شوهری ایکبیری و گردن کلفت و بیشعور و نفهمه که روزی صد بار تازه عروسش رو کتک میزنه و مجبورش میکنه شبها توی طویله کنار یه مشت گاو و الاغ بخوابه. مسلماً به گ...

وضعیت فعلی مردم ایران، شبیه شخصیتهای فیلم «اره» در برابر تلههای مرگ «جیگساو» است. ولی مثل اینکه امت همیشه در صحنه، تازه امروز از مریخ تشریف آوردند و اصلا نمیدونند چه ارهای در ماتحت مبارکشان فرو رفته که به این راحتی از تماشای رئالیتی شوی جوکر رودههاشون از مقعدشون میزنه بیرون. به قول ترکها: بیله دیگ، ...

بالاخره طلسم معرفی فیلم، با دیدن «ویواریوم» شکست. فیلمی که در پس روایت داستانی ساده، تفسیر پیچیدهای از چرخه زیستن به نمایش میگذاره. گذشته از ساختار فیلم که اصلا اهمیتی نداره، مفهوم نهفته در فیلم

اولین بار توی کتاب «بیست و یک درس برای قرن بیست و یکم» اسمش رو شنیدم. شگفتزده شدم از تخیل و پیشبینیهاش که حدود 90 سال پیش در رمان «دنیای قشنگ نو» ثبت کرده بود. آلدوس هاکسلی رو میگم. از اونجایی که ا

دیشب زلزله ای به قدرت هفت و سه دهم ریشتر، وجودم را لرزاند. فیلم «سکو» یا «پلتفرم» محصول سال 2019 کشور اسپانیا به کارگردانی گالدر گازتلو اوروتیا همان زلزله ای بود که سبب ریزش برگ هایم شد. تمام ماجرا در

دیگر چه میتوان سرود وقتی شاعرانهتر از همیشهبه لبهای مرگ بوسه زدی؟دیگر اندوه کدام ملودینجواگر نوای غریب رفتنت خواهد شد؟مریمترین معجزه عشق!ققنوسوار از خاکستر خاطرات به سمت آغوش حیات برگردما تا واپس

چند ساله که یک جمله ترسناک که هزاران بار کشنده از ویروس کروناست، بین امت همیشه در صحنه رواج یافته و همه از سر جهل و بی خردی، این جمله را مثل آیه قرآن، مقدس پنداشته در انجام آن ذرهای کوتاهی نمیکنند: «

نظام سرمایه سالار همواره برای به بردگی درآوردن ملت، راهکارهای نوینی ابداع میکنه که به راحتی تا یک قرن میشه ازش برای اماله کردن ارزشهای طبقه سرمایه دار به ذهن طبقه متوسط و تزریق اندیشه فردگرایی به بدنه