هیاهوی دل

ملکمحمد مسعودی از خوانندگان موسیقی سنتی دهه هفتاد، یه آلبومی داره به اسم «خیال خوبان» در مایه افشاری و اصفهان. توی این آلبوم، ملک مسعودی، یک غزل بسیار ناب و نایاب از مهدی الهی قمشه ای در آواز بیات اصفهان میخونه که با شنیدنش، مرغای زمین و آسمون، هق هق کنان، به سمت هیچ، کوچ می کنند.

هر چی توی اینترنت سرچ کردم، هیچ اثری از این غزل نیافتم. خلاصه با مراجعه به دیوان اشعار مهدی الهی قمشه ای، این غزل نغز رو پیدا کردم.

افسوس که مزخرفترین ترانه های تتلو و ساسی مانکن به راحتی در دسترس کاربران محترم هست ولی هیچکس به خودش زحمت نمیده چنین غزلیاتی رو در فضای ابری بارگذاری کنه.

باری... در ادامه، غزل «1 دل» از غزلیات زنده یاد مهدی الهی قمشه ای، تقدیم یاران خنیاگر میشود:

 

هیاهوی دل

گر بشنوی ز پردۀ دل، های و هوی ما

آید نوای عشق، ز هر تار موی ما

 

ما مِی به یاد روی تو نوشیم، از آن رَواست

چرخ ار به دوش خُم کِشد، انجُم سبوی ما

 

ما مستِ آن دو چشم خماریم و آفرین

بادا، به وجد و مستیِ پُر های و هوی ما

 

مطرب کشد ز نغمه وحدت به راه راست

هر گه سپهر کج شود از راه کوی ما

 

جبریلِ عقلِ قدسی اگر شد مریض عشق

یابد شفا ز قطره آب وضوی ما

 

کی گفتگوی عقل مجرد کند حکیم

در قید عشقت ار شِنَوَد گفتگوی ما

 

ماییم و جسم خاکی و جانی اسیر عشق

آن هم فدای چشم تو، یارِ نکوی ما

 

بر باد داد کشور جم را طمع چنانک

بر خاک ریخت، آتش عشق، آبروی ما

 

خاریم اگر الهی در باغ معرفت

کمتر گلی سَبَق بَرَد از رنگ و بوی ما

 

مهدی الهی قمشهای

 

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۴۰۱/۰۱/۱۶ ساعت 0:5 توسط ناصر تفرشی  |