قفس شیشهای

بالاخره طلسم معرفی فیلم، با دیدن «ویواریوم» شکست. فیلمی که در پس روایت داستانی ساده، تفسیر پیچیدهای از چرخه زیستن به نمایش میگذاره. 

گذشته از ساختار فیلم که اصلا اهمیتی نداره، مفهوم نهفته در فیلمنامه، میتونه سالها ذهن تماشاچی رو درگیر کنه؛ نمایش پارادوکسیکال حیات در بسترهای سیاسی و فلسفی، مانند زندگی در جوامع لیبرال یا کمونیسمی، زیستن در سایه قوانین بیرحم طبیعت و موضعگیری منفعلانه در قبال حاکمیت سرشت مادرانه و استحاله در سیستم پرورش نسلهای آینده، شاید مبین مفهوم کلی نهفته در فیلم ویواریوم نباشه ولی دربردارنده برداشت من پس از دو بار تماشای پی در پی فیلم بود.

ویواریوم، حقیقت زندگی ماست که قرنهاست در ازدحام همهمه تمدن، توان درک آن را از دست دادهایم و فقط با تماشای ایزوله شدن زندگی یک زوج جوان در قرنطینه واقعیت، میتوان کمی درباره آن تأمل کرد. ویواریوم، خانهای دنج و ایدهآل برای بازبینی چرخه معیوب و کشنده زیستن است.