سکو... یادداشتی بر فیلم The Platform

دیشب زلزله ای به قدرت هفت و سه دهم ریشتر، وجودم را لرزاند. فیلم «سکو» یا «پلتفرم» محصول سال 2019 کشور اسپانیا به کارگردانی گالدر گازتلو اوروتیا همان زلزله ای بود که سبب ریزش برگ هایم شد. تمام ماجرا در زندانی عمودی و طبقه طبقه میگذرد. در هر طبقه دو زندانی حضور دارند و هر روز یک «سکو» مملو از اطعمه و اشربه، دقیقه ای در هر طبقه درنگ میکند و هر کس هر قدر که بتواند باید از این «سکو» بهره ای ببرد. بدین ترتیب هر چه «سکو» به طبقات فرودست می رود، غذای کمتری سهم زندانیان طبقات پایین میشود. این شروع فیلمی است که در تک تک پلان هاش، چه به طور نمادین و چه آشکارا به نقد جامعه طبقاتی و به چالش کشیدن انسان فرد محور و مصرفگرا در عصر حاضر می پردازد. گاهی نیز به قشر روشنفکر یا هنرمند طعنه میزند که در این وانفسا، اندیشه و هنر به هیچ دردی نمیخورد.

فیلم به لحاظ ساختار، ضرباهنگ نسبتا تندی دارد که این ریتم تا انتها حفظ می شود و بیننده هنگام تماشای فیلم متوجه گذر زمان نمیشود. البته به یاد داشته باشید که فیلمهای اروپایی در به تصویر کشاندن صحنه های اروتیک و خشن، هیچ ملاحظه ای ندارند. بعدا نگید چرا نگفتی!

نکته جالب اینجاست که مفهوم فیلم بی شباهت به وضعیت امروز جامعه ما که درگیر بیماری کووید 19 هستیم، نیست. یعنی لزوم یک همبستگی اجتماعی برای غلبه بر مشکلی اپیدمیک به شدت احساس میشه. جامعه ما در تمام زمینه ها، برای حل مشکلات، نیازمند همکاری و همراهی همگانی است. ولی متاسفانه ارمغان زهرآگین غرب، یعنی فردگرایی، همواره مانع از یکپارچگی و اتحاد مردم در برابر معضلات اجتماعی بوده و خواهد بود.

با امید به اینکه منو سوسیالیست خطاب نکنید، شما را به دیدن فیلم The Platform دعوت میکنم.