مردی با عینک دودی

هر بار که یه هنرمند به اصطلاح خاص ایرانی سقط میشه، ناگهان یک شبه نمودار آمار روشنفکرهای مملکت ما به طور موشکی اوج میگیره. واقعا اگه این مرز پر گه ... ببخشید پر گهر... انقدر روشنفکر داره پس چرا فلاکت از سر و کول میهن عزیزمون بالا میره؟

کیارستمی هیچوقت کارگردان محبوب من نبود. تا زمانی که زنده بود کمتر کسی اسمی ازش میاورد. بعد از طعم گیلاس تقریبا فراموش شده بود. حتی بازتاب خبر بیماریش هم خیلی در فضای مجازی و حقیقی خریدار نداشت. برای نسل سوم و چهارم ایران گمنام بود. سالها بود که کمتر توی ایران پیداش می شد. دیگه نمیشد بهش گفت کارگردان ایرانی. برای خودش بود. مستقل و بی مرز. فیلمهایی که می ساخت برای ایران افتخار آفرین نبود. اینکه عباس دگراندیش بود و آوانگارد، شکی نیست ولی دیگه گندشو درآورده بود. واقعا فیلماش قابل تحمل نبود.

خوشبختانه کیارستمی سقط شد و فرصت نکرد بیش از این هنر سینما رو به گند بکشه اما مساله قابل تامل، واکنشهای امت همیشه در صحنه بود که منو شگفت زده کرد؛ یک مرتبه فضای مجازی پر شد از پیام های تسلیت و جملات شاعرانه در مرگ این مردک مشنگ الدوله. این پیامها از سوی کسانی ارسال میشد که حتی نمی تونستند اسم سه تا از فیلمهای کیارستمی رو نام ببرند. مطمئنم که حتی یک فیلم هم ازش ندیدند ولی برای اینکه از غافله روشنفکری عقب نمونن، در رثای این به اصطلاح فیلمساز جهانی، چه ضجه ها که نزدند و چه مویه ها که نکردند. این روشنفکران عزیز همون هایی هستند که بخاطر مرگ مرتضی پاشایی تهرون رو به مرز تعطیلی کشوندند. لطفا خودتون باشید... خسته نشدید از اینهمه صورتک؟