نوای نجیب

خودش میگه «این رسالتی بود که از طرف خدا بر دوش من گذاشته شد. بعد از پیروزی انقلاب، این استعداد با من خداحافظی کرد». باورش کمی سخته... سی و دو سالش بود. سواد موسیقی نداشت. در یکی از دانشگاهxadهای امریکا مدیریت میخوند و فرق زنبورک و نی انبون رو نمیدونست. یهو اومد ایران و سرود «هفده شهریور» و «برخیزید» و «خمینی ای امام» رو با دست خالی ساخت. الان هفتاد سالشه و عضو هیئت مدیره بنیاد رودکیه. حمید شاهنگیان رو میگم.

گفت: «چقدر دیر به فکر افتادین». و راست میگفت... سی و هشت سال از انقلاب گذشته ولی هنوز هیچ کتاب کامل و جامعی درباره سرودهای انقلابی منتشر نشده. معلوم بود که دلش از خیلی ها گرفته؛ کسانی که با تحریف تاریخ، سعی میکنند سوابق انقلابی برای خودشون جعل کنند. نمیخواست بعضی از حرفاش ضبط بشه. مجبور بودم لبخوانی کنم.

از موسیقی نجیب حرف میزد؛ آهنگ «چگونه می شود» با صدای تورج زاهدی، نخستین آهنگ پاپ بعد از انقلاب، حاصل قریحه حمید شاهنگیان بود. میخواست ثابت کنه میشه نت ها رو طوری کنارهم چید که هم حرمت موسیقی حفظ بشه هم به دل مردم بشینه. خیلی آهنگ نساخته ولی هر چه ساخته با مقبولیت عام مواجه شده؛ سرود «ای شکسته استخوان» با صدای محمد گلریز، «جانبازی صبورم» با صدای حسن فداییان، «حدیث هجران» با صدای عبدالحسین مختاباد و ...

طی دو ساعت گفتگو، آروم و عبوس، مثل یه تکه سنگ، توی صندلی فرو رفته بود. خسته و دلگیر... مثل همه خالقان سرودهای انقلابی که امروز فراموش شدند.