خنياگر دوزخ

شما یادتون نمیاد... یه زمانی شاعران این مرز و بوم، از زور بیکاری و کمبود مضامین شاعرانه، به سرایش اشعاری دست می یازیدند که خیر سرشون مثلا هنر کرده باشند! مثلا شعری می گفتند که موقع خواندن آن، لب ها به یکدیگر برخورد نمیکردند و در اصطلاح آن را «واسع الشفتین» می گفتند: هیچکس در نزد خود چیزی نشدهیچ خنجر آهن تیزی نشدهیچ قنادی نشد استاد کارتا که شاگرد شکر ریزی نشد یا مثلا شعری میگفتند که یک حرف آن نقطه دار و حرف دیگر آن بی نقطه باشد و به آن «رقطاء» می گفتند: غمزه شوخ آن صنمخسته به هزل جان من از شما چه پنهون، این گونه چیزکلک بازی های شاعرانه گاهی گریبان طبع ما رو هم میگیره. در ایام بیکاری و بی یاری ...

ادامه مطلب